అన్నదాత సుఖీభవ అనే పచ్చి అబద్ధం: ఆకలి సూచీలో మన జాతి దరిద్రానికి అసలు కారణం ఇదే

కడుపులో ఆకలి, నరనరాన అసంతృప్తి: ఒక జాతిగా మనం ఎక్కడ ఓడిపోయాము?

ప్రపంచవ్యాప్తంగా వివిధ సంస్థలు విడుదల చేసే Global Hunger Index, లేదా World Happiness Index లాంటి నివేదికలు బయటకు వచ్చిన ప్రతిసారీ, ఒక ఆశ్చర్యకరమైన, చేదు నిజం మన కళ్ల ముందు నిలుస్తుంది. ఆర్థికంగా వేగంగా అభివృద్ధి చెందుతున్నాం అని రొమ్ము విరుచుకునే ఒక దేశం, ఆకలి సూచీలో అట్టడుగున ఎందుకు ఉంటోంది? వేలాది ఏళ్ల ఆధ్యాత్మిక చరిత్ర ఉందని గర్వించే ఒక జాతి, సంతోషం (Happiness) విషయంలో ఎందుకు వెనుకబడి ఉంది?

ఈ గణాంకాలను చూసి మనం రాజకీయ నాయకులను, ప్రభుత్వ విధానాలను, లేదా జనాభాను నిందించడం చాలా సులభం. కానీ అది కేవలం ఉపరితల విశ్లేషణ మాత్రమే. నిజం చెప్పాలంటే, ఇది ప్రభుత్వాల వైఫల్యం కాదు, ఇది మన సామాజిక మానసిక స్థితి (Collective Psyche) యొక్క వైఫల్యం. సమాజం, కుటుంబం, అహంకారం, భయం అనే నాలుగు గోడల మధ్య చిక్కుకున్న ఒక సగటు మనిషి యొక్క అంతర్గత శూన్యతకు ఈ నివేదికలు ఒక అద్దం లాంటివి.

1. అన్నదాత సుఖీభవ: ఒక చారిత్రక మరియు పౌరాణిక కపటత్వం

మనం ఉపన్యాసాలు ఇవ్వడంలో చాలా ముందుంటాం. 'అతిథి దేవో భవ', 'అన్నదాత సుఖీభవ' లాంటి శ్లోకాలు మన నరనరాన జీర్ణించుకుపోయాయని మనం నమ్ముతాం. పురాణాల్లో రంతిదేవుడు తన ముందున్న ఆహారాన్ని ఆకలితో ఉన్నవాడికి ఇచ్చేసి తను మరణించడానికి కూడా సిద్ధపడిన కథలను మనం గొప్పగా చెప్పుకుంటాం. అన్నపూర్ణా దేవిని పూజిస్తాం. కానీ, ఈ పౌరాణిక ఆదర్శాలకూ, మన నిజ జీవిత ఆచరణకూ మధ్య ఒక పెద్ద అగాధం ఉంది.

నిజానికి, మన సమాజం ఒక తీవ్రమైన "కొరత మనస్తత్వం" (Scarcity Mindset) తో జీవిస్తోంది. వందల ఏళ్ల విదేశీ దండయాత్రలు, బానిసత్వం, కరువు కాటకాలు మన జాతి జన్యువులలో ఒక అభద్రతా భావాన్ని నాటాయి. "రేపు ఏమవుతుందో, నా కుటుంబానికి ఏ లోటు వస్తుందో" అనే భయం మనల్ని అమానవీయమైన స్వార్థపరులుగా మార్చేసింది.

మనం గుడులలో దేవుడికి టన్నుల కొద్దీ ప్రసాదాలు కుమ్మరిస్తాం కానీ, పక్కింటివాడు ఆకలితో చస్తున్నా పట్టించుకోని వింతైన ఆధ్యాత్మికత మనది. మన ఆకలి కేవలం కడుపుకు సంబంధించినది కాదు, అది అహంకారనికి (Ego) సంబంధించినది. ఒక మనిషి తన అవసరానికి మించి వందల తరాలకు సరిపడా ఆస్తులు, ఆహారం కూడబెడుతున్నాడు అంటే, వాడు మరో వంద మంది ఆకలి చావులకు కారణం అవుతున్నాడు అని అర్థం. ఈ సూక్ష్మమైన హింసను మనం "కుటుంబ బాధ్యత" అనే ముసుగులో కప్పిపుచ్చుకుంటున్నాం. ఆకలి సూచీలో మన స్థానం పడిపోవడానికి కారణం ఆహారం లేకపోవడం కాదు, పంచుకునే గుణం లేని ఒక కుహనా నాగరికతను మనం నిర్మించుకోవడమే.

2. కుటుంబం అనే సామాజిక కర్మాగారం: సంతోషం ఎందుకు కరువైంది?

వరల్డ్ హ్యాపీనెస్ ఇండెక్స్ లో మనం అట్టడుగున ఉండటానికి కారణం పేదరికం కాదు. ప్రపంచంలో మనకంటే పేద దేశాలు కూడా మనకంటే సంతోషంగా ఉన్నాయి. మరి మన రోగం ఏమిటి?

మన దేశంలో మనిషి తన కోసం తాను బతకడు. ప్రతి ఒక్కరూ ఒకరి అంచనాలను మరొకరు మోస్తూ బతుకుతున్నారు. ఇక్కడ "కుటుంబం" అనేది ఒక రక్షణ కవచం కాదు, అది ఒక వ్యాపార సంస్థ లాగా మారిపోయింది. ఒక పిల్లవాడు పుట్టినప్పటి నుంచి వాడికి సంతోషంగా ఉండటం నేర్పించరు, సమాజంలో ఎలా "గెలవాలి", పక్కింటి వాడి కంటే ఎలా "గొప్పగా" కనిపించాలి అన్నదే నేర్పిస్తారు.

పెళ్లి అనే సామాజిక ఒప్పందం

మన దగ్గర పెళ్లి అనేది ఇద్దరు వ్యక్తుల మధ్య ప్రేమకు, అవగాహనకు సంబంధించిన విషయం కాదు. అది రెండు కుటుంబాల మధ్య జరిగే ఒక సామాజిక, ఆర్థిక లావాదేవీ. సమాజం దృష్టిలో పరువు కోసం, బంధువుల మెప్పు కోసం లక్షలు పోసి పెళ్లిళ్లు చేస్తారు. ఆ తర్వాత ఆ జీవితాంతం ఆ అప్పులు తీరుస్తూ, లేదా ఆ బంధంలో ఇరుక్కుపోయి ఊపిరాడక చస్తూ ఉంటారు. ఇలాంటి వ్యవస్థలో సంతోషం ఎక్కడి నుంచి వస్తుంది?

నకిలీ జీవితాలు (Borrowed Lives)

మనం కొనే బట్టలు, మనం ఉండే ఇల్లు, మనం చదివే చదువు... ఏదీ మన ఆంతరంగిక ఇష్టం నుంచి పుట్టదు. అన్నీ సమాజం నిర్ణయిస్తుంది. పక్కింటివాడు కారు కొంటే, నాకు అవసరం లేకపోయినా నేను కొనాలి. లేకపోతే నా అహంకారం దెబ్బతింటుంది. ఇలా ఇతరుల కోసం, ఇతరుల గుర్తింపు (Validation) కోసం ఆరాటపడే వాడికి సంతోషం అనేది ఒక ఎండమావి లాంటిది.

మనం బయటకు నవ్వుతూ ఫోటోలు దిగుతాం, కానీ లోపల తీవ్రమైన మానసిక సంఘర్షణ, భయం, అభద్రత ఉంటాయి. ప్రపంచానికి మనం చాలా బంధాలున్న వాళ్లం లాగా కనిపిస్తాం, కానీ నిజానికి మనకంటే ఒంటరి వాళ్ళు ఎవరూ లేరు.

3. ఉనికికి సంబంధించిన శూన్యత (Existential Void)

ఈ భౌతికమైన ఆకలి, ఈ పైపైన కనిపించే అసంతృప్తి వెనుక ఒక లోతైన తాత్విక కారణం ఉంది. మనిషి తనను తాను తెలుసుకోలేకపోవడమే ఈ అన్ని అనర్థాలకు మూలం.

మనిషి ఒక జంతువు స్థాయి నుంచి పరిణామం చెందాడు. జంతువుకు కేవలం కడుపు నిండితే చాలు, అది ప్రశాంతంగా నిద్రపోతుంది. కానీ మనిషికి మెదడు ఉంది, ఆలోచించే శక్తి ఉంది. వాడికి కడుపు నిండిన తర్వాత ఒక కొత్త ఆకలి మొదలవుతుంది. అదే "నేను ఎవరు? నా ఉనికికి అర్థం ఏమిటి?" అనే ప్రశ్న. ఈ ఆధ్యాత్మిక ఆకలిని తీర్చుకోలేని మనిషి, దాన్ని భౌతిక వస్తువులతో నింపాలని చూస్తాడు.

ఎంత డబ్బు సంపాదించినా, ఎన్ని పదవులు అనుభవించినా లోపల ఏదో వెలితి. ఆ వెలితిని పూడ్చుకోవడానికి ఇంకా ఇంకా దోచుకుంటాడు. ఈ అనంతమైన శూన్యతను పూడ్చుకునే క్రమంలోనే వాడు అవినీతిపరుడవుతున్నాడు, స్వార్థపరుడవుతున్నాడు. వాడి అంతర్గత దారిద్ర్యం, బయట భౌతిక దారిద్ర్యంగా, ఆకలిగా మారుతోంది.

సొంత బుద్ధితో (Individual Intelligence) ఆలోచించడం మానేసి, గుంపు (Herd Mentality) వెనుక పరిగెత్తే ఏ సమాజమూ ఎన్నటికీ సంతోషంగా ఉండలేదు. మనం ఒక మంద లాగా బతుకుతున్నాం. మందలో రక్షణ దొరుకుతుందేమో కానీ, స్వేచ్ఛ దొరకదు. స్వేచ్ఛ లేని చోట సంతోషం మొలకెత్తదు.

4. చేదు నిజం: పరిష్కారం ఎక్కడ ఉంది?

ఆకలి సూచీలు, సంతోష సూచీలు మెరుగుపడాలంటే అది చట్టాలు మార్చడం వల్లో, ప్రభుత్వ పథకాల వల్లో జరగదు. అది జరగాలంటే ఒక తీవ్రమైన సామాజిక, మానసిక విప్లవం రావాలి.

• అహంకారాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడం: నాది, నా కుటుంబం, నా ఆస్తి అనే సంకుచితమైన ఆలోచనా విధానం నుంచి మనిషి బయటపడాలి. ఇతరుల ఆకలి కేకలు వినపడనంతగా మన చెవులకు స్వార్థం అనే సీసం పోసుకున్నాం. దాన్ని కరిగించాలి.
• సామాజిక కండిషనింగ్ (Societal Conditioning) ను ప్రశ్నించడం: మీ సంతోషం మీదేనా, లేక సమాజం మీ మీద రుద్దినదా? అని ప్రతి ఒక్కరూ తమను తాము ప్రశ్నించుకోవాలి. ఇతరుల గుర్తింపు కోసం బతకడం మానేసిన రోజే, మనిషికి నిజమైన స్వేచ్ఛ, సంతోషం దొరుకుతాయి.
• సత్యాన్ని ఎదుర్కోవడం: పౌరాణిక కథలను వింటూ గర్వపడటం ఆపి, ప్రస్తుత వాస్తవాన్ని అంగీకరించాలి. మనం ఎంత కపటంగా బతుకుతున్నామో తెలుసుకున్నప్పుడు మాత్రమే, మారాలనే కోరిక పుడుతుంది.

చివరిగా... ఒక దేశం యొక్క అభివృద్ధి అనేది అక్కడ ఉన్న షాపింగ్ మాల్స్, ఫ్లైఓవర్ల సంఖ్యను బట్టి నిర్ణయించబడదు. ఆ దేశంలో కడుపు నిండిన నిరుపేదలు ఎంతమంది ఉన్నారు? పక్కింటి వాడి కోసం కాకుండా తమ కోసం తాము స్వేచ్ఛగా, సంతోషంగా బతుకుతున్న మనుషులు ఎంతమంది ఉన్నారు? అన్నదానిపై ఆధారపడి ఉంటుంది.

నిన్ను నువ్వు తెలుసుకోనంత వరకు, నీ అహంకారాన్ని నువ్వు వదిలిపెట్టనంత వరకు, నీ బతుకు ఒక భ్రమగా, నీ సంతోషం ఒక ప్రదర్శనగా మాత్రమే మిగిలిపోతాయి. ఇది కాదనలేని కఠోర సత్యం!